Strangers, Again

It was the usual Tuesday morning at the office. Doing nothing since most of our group’s reports started after lunch. So I still have time to check our network, visiting from PC to PC to see if they have new movies. Yes, you may call it illegal but it’s what most of the employees do to keep them awake for freaking 8 hours sitting in a swivel chair. And then I ran across this video. At first I thought it was a movie, but it’s not. It’s a short film. And since it would only take of my fifteen minutes, I decided to watch the movie right then and there. Good thing I did.

The story is nothing new to us. It is about a normal couple – Josh and Marissa – who is struggling through their relationship. Every relationship goes through stages. Where and how each stage develops is ultimately up to each person. While we always hope for the best, we often can’t avoid the inevitable. Josh guides us through each stage of the relationship as it formed and as he predicts it will end up as.

I love the way Josh talked about the stages of the relationship. Ang daming “aray” moment sa short film na ito. I think every girl or guy can really relate to this film. Please see the video below. And please allow me to quote some of Josh’s lines that struck me the most. I actually loved almost all of Josh lines, but it would be pointless if I’ll post everything up here, right? So I’ll just let you watch the video yourself and see if I am indeed right or just being my usual drama and emo queen.


Stage 4: Comfortable
“Being comfortable isn’t necessarily bad. It’s one where we could truly be ourselves but it depends on what you do with that comfort. Some used it positively, continuing to work at their relationship, grow together, but others allow it to create distance.”
“Whether it’s taking each other for granted, or people changing over time, bottom line is someone stops trying. The feelings aren’t as strong as before.”

Stage 5: Tolerance
“We became one of those relationships were ‘it wasn’t bad. But it wasn’t great.’ And let me tell you, that’s never a good way to describe a relationship.”

Stage 7: Breaking up
“The change will be so drastic, so blunt, that one would probably want to get back right away, just to restore what was normal. But this doesn't always happen. And the distance will grow.”

AND MY MOST FAVE LINE/SCENE:
Marissa: “What do you think will happen if we don’t end up together? We’re gonna hate each other? Or will keep in touch?”
Josh: “I think that if life separates us and we’re gonna be in totally different places, I’ll always remember when our paths aligned for this period of time. And I’ll be thankful for that. And hope that wherever you are, you'll be thankful too. I think that's the best we can be sure.”

Writing "tips" Again...

Napapansin ko lately madami yata ang gustong magsulat. Medyo marami-rami ang humihingi ng tips eh. Whenever someone asks me to give some tips on writing (as if may "K" akong gawin yun.), i always end up suggesting my blog site. Particularly, THIS BLOG ENTRIES. Kahit papano naman pala ay may silbi itong blog ko no? Hahaha... So eneweiz, panibagong tips na naman mga kaeksenadora. :D Nakita ko lang din ito sa blog site ng isa ding new writer na si Maricar Dizon. I find it helpful and a reminder kaya irerepost ko din dito. Sana ay makatulong. :)

When You Have Nothing to Write...

It's been three weeks since my last manuscript got approved. Three weeks and yet until now, wala pa rin akong matapos-tapos na story. Alam mo yung feeling na may gusto kang isulat, alam na alam mo kung papano tatakbo ang storya and yet hindi mo mailagay sa MS Word? Yeesss.. ganun ako lately. Ang dami ko pa namang babayarin this month. Amf! :( What's more worst is that inaatake ako ng pagka-OC ko. Or maybe somehow, aminin ko man o hindi, apektado ako sa isang comment ng isang reader na nabasa ko somewhere. Sabi niya to no one in particular, pare-pareho na lang daw ang plot. WALANG BAGO.

Kaya eto... para tuloy akong tanga. Sa sobrang conscious at epal ko, walang maisulat. Because whenever I think of something new (plot), lagi kong naiisip yung sinabi niya kahit na hindi naman iyon para sa akin (or baka para sakin talaga yun? Hehehe...). Ang resulta, inuunahan ko ang self ko. Na kesyo pareho lang ng ganito, pareho lang ng ganyan. WALA NGANG BAGO. Ako na mismo ang mang-okray sa self ko. I figured out, mas mabuti pang ako na ang manlait sa sarili ko kaysa ibang tao.
Please don't get me wrong. I always welcome constructive criticism. Wala akong problema dun. Madalas, iyon pa nga ang hinihingi ko sa mga readers ko because I'm very much aware that my writing needs improvement. Kaya nga gustung-gusto kong makapag-workshop eh. Hindi ko nga lang magawa dahil laging conflict sa day job ko ang schedule kahit pa weekend siya. Kapag sinabi mong medyo na-bore ako sa ganitong chapter ng libro, mas madami ang narration kesa sa dialogue o di naman kaya ay wala siyang gaanong impact sayo, wala akong problema dun. Tatanggapin ko ng buong puso ang comment na iyon.
Pero iba ang constructive criticism sa pagiging tactless or inconsiderate. Depende din iyan sa pagkakadeliver ng isang tao. May ibang comment na masakit pero hindi mo iindahin dahil maayos at malumanay siya nang sabihin iyon (gaya ng mga halimbawang binigay ko sa itaas). Pero may iba talagang bitaw lang ng bitaw na hindi nag-iisip kung makakasakit ba sila ng kapwa o hindi. Sana man lang bago magbitaw ng mga salitang nakakasakit, isipin nila kung ilang gabing hindi natulog ang isang writer o ilang beses na sumakit ang ulo nito para lang matapos ang isang manuscript. Sana maisip nila na hindi madaling mag-isip ng mga eksenang "bago" o "unique" para sa isang gasgas na plot dahil sa ilang libong beses na iyong nagamit. Mahirap bumuo ng isang matinong love story na kailangang may 22,000 to 24,000 words. Subukan mo munang gumawa ng manuscript bago ka magreklamo.
Kung wala ka namang magandang sasabihin, sana manahimik ka na lang. At sana alam mo din yung kasabihang "Some things are better left unsaid."

I know, with this entry, you might think of me as suplada o maldita. O isa na namang epal na nakikisawsaw. Only this time, wala naman talagang issue. Gumagawa lang ako dahil nga wala akong magawa sa buhay at wala akong matapos-tapos na manuscript. Poknat na buhay 'to. Hahaha.

Hahayst!

"My Mom Raised Me Well..."

Tunog TV commercial lang ano? Hehe.. Pero totoo talaga yan para sa akin at sa kapatid ko. Because our mom raised us well. Naks! Ang drama ko lang naman!

I was barely six years old when our father died of heart attack. Medyo malabo na sakin ang ibang eksena noon. Ang naaalala ko lang talaga ay iyong eksenang umiiyak sa isang tabi ang Mamang ko habang inaalo ito ng isa sa mga Tita or Tito ko (not sure din) at kampanteng ginagamit ng mga doctor at nurse ang cardiac defibrillator sa natutulog kong Papang. I was not even crying that time. Dahil sa totoo lang, hindi ko alam kung anong nangyayari at kung bakit nandun kami sa hospital at nagkakagulo ang lahat sa paligid ko. And then the next thing I remember, hindi na sa hospital bed nakahiga ang Pudra ko kundi sa isang kabaong na. That was when I realized that my father will never wake up again – ever.

Since then, si mudra na din ang tumayong ama at ina sa amin. Naaalala ko pa noon nang mawalan siya ng trabaho, habang ang ibang singles na dati nyang coworker ay nag-iisip kung saan gigimik o gagamitin ang separation pay nila, si Mudra naman ay abala sa paghahanap ng trabaho kinabukasan. Never kong nakalimutan ang isa mga comment ng former coworker niya: “Naningkamot gid ang byuda!” [Kumakayod talaga ang byuda!]. Hindi ko maalalang nagpahinga siya pagkatapos nun. She was thinking about me, my brother and our daily needs. Kailangan niyang makahanap agad ng trabaho dahil ayaw niya kaming magutom. But of course, hindi ko pa alam ang mga iyon noon.

God must have heard her prayers or maybe my father has been on our sides all the time dahil kaagad na nakahanap ulit si Mudra ng trabaho. But then, hindi pa doon nagtapos ang problema. For a single mother with a minimum salary and has two children, (not to mention na sa amin din nakatira ang lola ko), hindi madali ang lahat. Sa pagkain pa lang, pambayad ng kuryente at tubig at pambayad sa paaralang pinapasukan namin, kulang pa ang sweldo niya. Kaya kinailangan niyang maghanap ng sideline para may maibigay siyang pambaon samin - which is by the way 10 pesos a day. (Yes, tama ang nabasa niyo. Iyan lang ang baon ko noon.) Pagbebenta ng grapes, peanut butter, manicure, pedicure… name it. Lahat na yata ng sideline nagawa na ng ina ko para lang may maibigay lang na baon samin. Kapag naman hindi maganda ang sideline, kinailangan pa nitong mangutang sa iba.

I grew up knowing that my mom is different from my classmates’ mother. Hindi nito kayang umattend ng PTA meeting dahil may trabaho ito kaya Lola ko ang madalas na dumadalo. Hindi niya kami mapaghandaan ng almusal (liban na lang kung day off niya), dahil maaga siyang umaalis for work. Kaya nasanay na akong hindi kumakain ng almusal. Hindi niya kami pwedeng maihatid sa school kaya pinsan ko ang gumagawa nun. Madalas sa hindi, nagigising kaming wala na siya at dumadating kami ng kapatid ko mula sa school na tulog pa siya dahil sa graveyard ang shift niya. Naging Lola’s girl ako dahil halos ang Lola na ang nag-alaga samin noon.

Kung makitid lang siguro ang utak namin ng kapatid ko, baka nasumbatan na namin siya. Lagi kasi siyang wala. But then, sino ba kami para magreklamo? Hindi kami ipinanganak na mayaman. Kailangan pa naming maghintay ng medyo matagal kung gusto namin ng bagong damit. Nakaugalian na naming magsabi ng advance kay Mudra kung may kailangang bayaran sa school. Dahil hindi niya maibibigay ang pera in just a snap of her finger at kailangan pang humanap ng paraan para lang sa “emergency” na iyon. Lumaki kaming nakikita ang paghihirap ng Mudra ko mabigyan lang kami ng maayos na buhay. Tumatak sa isip namin ang lahat ng iyon kaya sino kami para sumbatan siya? Kung mayaman lang sana kami, eh di sana yung pagkukulang niyang iyon ay pinapalitan niya ng pera diba? Wish ko lang! But no, mahirap lang kami kaya burado sa listahan iyan. I guess, me and my brother both understand our situation that time kaya never kaming nagdemand sa kanya. Iyon lang siguro ang sekreto para sa isang masaya at maayos na pamilya – ang intindihin ang isa’t isa. (Parang pamilyado kung magsalita ano? Hehe…) She may be different from other moms, pero katulad din ng ibang ina, wala siyang ibang hinangad kundi ang makita lang kaming maayos. Iyon ang paraan niya para maipakita niya sa amin na mahal niya kami. Different ways but same objective. Ganun lang iyon kasimple.

Mahirap kami, oo. Pero never kaming naghapunan o nananghalian ng lugaw o champorado o magdildil ng asin. No, masyadong madrama na iyon mga fwends. Hindi pa ganun ka-MMK ang buhay naming pamilya. Alam niyo kung bakit? Dahil nagsumikap at naghirap ang Mudra ko huwag lang namin iyong matikman. And I guess lumaki kaming may positive outlook sa buhay kaya sa kabila ng lahat ng paghihirap, hindi ko naisip na pwedeng isa-MMK ang buhay namin. Dahil kung tutuusin, mas marami pa diyang mas madrama ang buhay kaysa sa amin. Marami diyang wala na ngang Tatay, pinapabayaan pa ng Nanay o vice versa. I guess dahil sa ugali din naming iyon kaya madalas ay napagkakamalan kami ng kapatid ko na hindi mahirap. Eh hello? Nakapag-aral lang naman kami ng private schools dahil sa scholarship at never kaming humingi ng awa sa ibang tao. Never din naman kaming nagyabang o nagkunwaring mayaman. I swear! Our friends can testify to that. We always believe that everything will turned out right dahil iyon ang nakikita ko lagi noon sa ina ko. She surpassed all the trials and look at us now?

Wala ako sa posisyon para magyabang ng mga achievements dahil sa totoo lang, wala pa naman talaga akong masasabing achievements. Hehe… Pero looking back to where we were twenty years ago, I’d say may mga nagbago nga. Sabi ni Mudra, madalas daw sabihin ng mga kakilala at kabaranggay namin sa GenSan na maswerte daw siya dahil kami ang anak niya. Pero sa totoo lang? Kami ang maswerte dahil siya ang nanay namin. At kung papipiliin ulit ako ng magiging nanay ko, between her and a rich mother who can give me all I want, dun na ko sa rich mother! Hehehe.. Joke! Siyempre sa kanya pa rin. I will never value the word “hardwork,” “never give up” and “trust” kung hindi dahil sa kanya. At hahanap pa ba ko ng iba kung pwede ko namang makita ang isang Tatay, Bestfriend at Nanay sa katauhan niya?

Kaya for u Mudra, Happy Mother's Day! Alala mo yung kaadikan at asaran natin nung isang araw? Uulitin ko ngayon, huwag ka lang maging pasaway pag matanda ka na kung ayaw mong ihagis kita sa sapa. Ha-ha-ha… i Love you Mamang!

That "M" Thing

WARNING: The following is not intended to frighten young single ladies. This is just my opinion. I’m not looking for a fight or debate. And if you’re a fanatic of weddings/matrimonial, STOP HERE.

Last April 12, 2011, our company provided us a free seminar for Personal Finance 101 with Chinkee Tan as our speaker (you can follow him at twitter). He calls himself a wealth and life coach. He was once a comedienne during 90’s I think if I’m not mistaken. He was one of the “Hawi Boys” of Randy Santiago. And he was also featured in Rated K with his rags to riches life story. The goal of the seminar is to help those who wanted to get out of their debt, budget their money and teach them the basic on how to be financially secured. I don’t mean to brag or something, but I have been reading some financial help books a long time ago so I wasn’t surprised with some of the facts, ideas and ways he presented. In fact, I’ve already started the base of my financial planning pyramid two years ago. But what really amazed me was how great he is as a speaker. He knows how to get everybody’s attention. He cracks jokes most of the time that made the whole session enjoyable. You’ll learn while you’re laughing.

But what really caught my attention was not the “finance side” of the seminar but the “relationship thing” he taught. There’s this one quote he shared that strikes me the most. He said…

“Marriage is a decision. And decision is not just based on your feelings but is based in choice and commitment.”

You choose to marry that one person you wanted to be with for the rest of your life. Therefore, you are committed to stay with him/her no matter what the future holds. Like the wedding vows, for better or for worse, for richer or for poorer, in sickness and in health. Until death do us part. If you aren’t ready for that commitment, then don’t get married. And as what Chinkee cited, the moment he decided to marry his wife, he chose to look to one woman only. Therefore he is committed to never take a second glance with other girls. He then jokingly said that its’ the “second look” that gets him into trouble.

Love is not enough for a marriage or a relationship to work. “Ang pag-aasawa ay hindi isang kanin na pwede mong iluwa kapag napaso ka.” Marriage is a lifetime commitment. I’ve heard those things before. But it is only now that they were starting to sink in fully.

Yes. Falling in love is a wonderful feeling. Who wouldn’t want to fall in love? Ayokong magpakaipokrita. I too, sometimes wish that I’ll be able to find my “The One” or “Mr. Right” or whatever you call it. I also hope to be with someone else just like some of my friends who are now happy with their relationship. I too, wanted to be just like every normal girl – waiting for the day that some guy will sweep them off their feet.

But then… A big, big BUT THEN:

Hearing that quote from Chinkee Tan and the everyday complaints of my already-married officemates, made me think and assess myself. And you know what I have found? THESE… I’m not fond of kids. I don’t know why but I’m always having a hard time mingling with them. I’m not patient. I’m not a morning person. I don’t know how to cook decent food. I’m scared of getting pregnant. Just thinking of the nine months agony and its labor process bothers me. I can’t see myself waking up in the middle of the night changing baby’s wet diaper or trying so hard to get him back to sleep. I’m still not satisfied with what I have achieved so far. And I still have other plans for my family (mother & brother).

Indeed… Marriage is something serious. It is a lifetime commitment. Getting married means you’re ready to forget about yourself and maybe giving up some of your usual habits (like shopping, travelling and sleeping for 10 hours straight). You always have to think of the family’s welfare first before yourself. Comfortable shelter, kid’s education, raising your kids properly, food, bills... Ugh! Never-ending list! Freaking scary!

Only now did I fully realize that I may be ready to fall in love again but I’m not yet ready to commit.

NOT NOW.

And I don’t know when…

Palawan (The City in a Forest) Day 3

Day 3 was the highlight of our trip. Ngayon kasi naman mabibisita ang pinagmamalaking Underground River, hindi lang ng Puerto Princesa kundi pati na rin ng Pilipinas. Napasali kasi ito sa Seven New Wonders of the World. And as per Kuya Chris, as of February 26, 2011, nasa top two na tayo! Palakpakan pipolets! Let’s vote and vote until November 11, 2011 and make the Underground River as one of the New Wonders of the World. You can cast your votes HERE

So there, moving forward, at exactly 8:30AM ay kinuha na kami ni Kuya Sherwin sa pension house. Travelling from Puerto Princesa City proper to Sabang Wharf is more or less 1.5 hours . Mula naman sa Sabang Wharf ay sasakay ka ng bangka papuntang Underground River mismo. Mga fifteen to twenty minutes yata ang byahe. I’m not sure though, hindi ko na naorasan ang pagsakay sa bangka bilang abala ako sa pagtili sa sobrang lakas ng alon. Ha-ha… And another five minutes walk para makarating sa mismong cave.

On our way to Sabang, we passed by the Vietnamese Village. Tama nga lang ang plano namin noon na huwag ng dumaan ng village during our city tour since as per research, hindi na masyadong maganda ang village. Hindi na siya masyadong naalagaan at sa ngayon daw ay dalawang pamilyang Vietnamese na lang ang nakatira doon. We had a quick stop over along the way. I forgot the name of the place pero ang sabi, from there ay may isang oras pa kaming bubunuin. Waaahhhh! (At ako ay nagrereklamo gayong sanay na ko sa mahabang byahe diba? Haha.. Chika lang po.) Sa stop over na yun nakilala namin ang isang unggoy na nagngangalang KAMO-KAKO. Ulitin natin, si KAMO-KAKO. (Haha.. adik lang.)

After nun ay tuloy ang byahe. Hindi na kami tumigil sa Viewdeck chuchu na nadaanan namin bilang hinahabol ni Kuya Chris ang pinakamaagang sched na makukuha namin sa Underground River. FYI: You need to acquire a permit first before you can go to underground. Kung ikaw ang tipo ng taong hindi bet ang hassleness sa trip, I suggest mag-avail na lang kayo ng tour package na ino-offer ng mga hotels. Hindi naman nalalayo ang presyo nun sa iba kaya keri lang. And as per our experience, worth it lang ang bayad. We also passed by the elephant mountain (dahil korteng elephant siya), Hulugan Village (where we hear another Puerto Princesa history) and it’s tres marias island and lastly, the place where the Avatar (movie by James Cameron) took place. Kung napanood niyo ang movie na iyon, tiyak na makikilala niyo ang malaking puno o tinawag na floating forest sa movie kung saan nakatira ang mga avatar. We wanted to stop and take some pictures with the puno, kaso nagmamadali nga si Kuya Chris. Kasuya talaga! Amfufu!

At sa wakas ay nakarating kami ng Sabang Wharf! Habang abala si Kuya Chris sa pagkuha ng permit, kami naman ay abala sa pagkuha ng pictures sa paligid. Haha…

Doon na rin kami nag-early lunch as per advice by Kuya Chris. Baka kasi matagalan kami sa Underground River kapag after pa kami kakain. So after the buffet lunch, we took the boat trip already. As I’ve said earlier, sobrang lakas ng hampas ng alon kaya nabasa din kami ng kaunti. Katakot din in fairness! Pero keri lang, dahil pagdaong na pagdaong namin, nawala naman agad sa sobrang ganda ng place. My Gawd! No wonder napasama siya sa list, tabing dagat pa lang panalo na sa ganda!

We had another registration at the picnic area. Isang para sa new seven wonder vote at isa para sa… sa… ewan. Hindi ko na inalam dahil excited na kong makita ang cave. Haha… Another picture taking sa picnic area at naglakad na kami papuntang bukana ng cave.

The five minutes walk from picnic area to cave.

And then finally… nakarating din kami! I was so amazed and dazzled with the beauty of nature that it took me a couple of minutes to step down the trail. Nagkaroon tuloy ng saglit na traffic dahil sa ginawa ko. Haha.. Sorry naman! Ang ganda naman kasi talaga ng lugar. I just stood there - awed and star struck. Thanking the Lord for the wonderful gift and thanking the Palawenos for not destroying this masterpiece. Daig ko pa ang nakakita ng gwapong artista. At ang lamig ng tubig, grabeh! Kung pwede lang maligo doon, ginawa na namin promise!

Mabilis si Kuya Chris kaya naman hindi nagtagal at turn na namin para pumasok ng cave. Forty five minutes ang buong duration ng trip sa loob ng cave. As in pitch black sa loob noon at walang ibang ilaw kundi ang nag-iisang flashlight na hawak ng tao sa harap namin. Kung na-amaze ako sa labas ng cave, mas na-amze ako sa loob. Lalo na nang makita ko ang mga natural rock formation ng stalactites. The boatmen serves as your tour guide also inside the cave. Sa kanya namin nalaman kung gaano kahaba ang cave na iyon. Around 7 kilometers more or less. Although sa forty five minutes na iyon ay 1.5 kilometers lang ang mapupuntahan mo. As per manong boatman, pwede ka namang kumuha ng special trip na tour. Huwag mo lang itaon ng weekend dahil tiyak na maraming turista nun. The special trip would take you 3 hours inside the cave and will cover 4 kilometers. Iyon ang hindi na talaga kaya ng powers ko! Three hours na walang liwanag sa loob ng cave? My Gawd talaga!

Marami kaming rock formation na nakita, isa na doon ang head ng dinosaurs (T-rex), malaking candle, horse with a wing, Mama Mary, half face of Jeses and the highlight of the trip was the rock formation of the Holy family. Meron din silang tinatawag doon na fruits and vegetables section kung saan may makikita kang formation ng corn, carrots, pechay, mushroom, puso ng saging at kung anu-ano pa. Natapos ang cave tour ng sobrang saya namin! We were able to touch some of the stalagmites pa. Pero siyempre hindi pwede iyong mga kulay yellow hano? Sabi kasi ni Manong, kapag daw iyon ang hinawakan mo, titigil ang paglaki nun at magbabago ng kulay – nagiging itim. Kaya kung may malasakit ka sa nature, huwag mo ng hawakan dahil hanggang 1.2 cm lang every year ang kaya nitong ilaki. Kapag hinawakan mo na iyon, eh dim as lalong waley na?!

Bumalik kami ng city proper na pagod pero satisfied at masaya. Nakakatawa nga, hindi pa man kami umuuwi ng Cebu, nagpaplano na kaming bumalik ng Palawan. Haha.. At himala ng himala talaga ang brother kong si Joed. Ito ang pinakakuripot na taong nakilala ko pero hayun at nangunguna pa sa pagplano kung kelan kami babalik. Hindi nito ininda ang perang nagastos. Haha…

At dahil mga around 4PM naman kami nakabalik ng city proper, we decided to drop by the Palawan Museum. Iyon ang lugar na hindi na namin napuntahan during our city tour. Saglit lang naman kami doon at ang tanging habol lang naman namin ay ang mga artifacts about the Tabon man and cave. Ang mga taong pinaniniwalaang unang Pilipino dito sa mundo. May entrance fee na twenty pesos doon. Para lang kaming nagfield trip sa loob dahil halos lahat ng mga napag-aralan niyo sa Sibika at Kultura ay makikita mo doon. The Chinese dynasty, early tradings in our country, musical instruments and etc. Lahat ay punung-puno ng history doon.

The manunggal jar in 1,000 peso bill and the real manunggal jar

After the museum ay dumiretso na kaming tianggehan para mamili ng pasalubong. Walking distance lang iyon from museum. I bought some keychains, dream catcher for my friends and some Palawan delicacies for my officemates. Pagkatapos nun ay bumalik na kaming pension house.

Sabi nga ng bro ko: Ten thumbs up for Palawan! And we really wanted to go back there. Sobrang ganda talaga! Hinding-hindi kayo magsisisi sa gastos. And for those people who wanted to know kung magkano ang nagastos namin sa trip na ito. Here’s the breakdown of our expenses. Please take note that most of these expenses we’re divided into five dahil lima kaming gumala sa Palawan.

Accomodation (4D3N): 960 (320 per night)
DAY 1:
__City Tour (c/o Manong Sergz): 120 (per person)
__Bilao at Palayok (lunch): 240 (each)
__Crocodile Farm entrance: 40 (each)
__Ka Lui Restaurant (dinner): 300 (each)
DAY 2:
__Honda Bay Tour Package: 1,100 (per person)
__Snorkling Gears: 100 (each)
__Tip for Manong Boatmen: 20 (each)
DAY 3:
__Underground River: 1,500 (per person)
__Palawan Museum entrance: 20 (each)

GRAND TOTAL: 4,400.00 (excluding plane fare and pasalubong galore)

Palawan (The City in a Forest) Day 2

Day 2: Honda Bay Island Hopping

Call time was 7:30 – 8:00 in the morning. 7:30 pa lang, ready’ng ready na kami ng mga friends ko. Hindi kami halatang excited sa lagay na yan. And since island hopping naman siya, hindi na kami naligo sa pension dahil mababasa ka din naman buong araw diba? May iba pa kaming kasabayan sa tour, lima sila. And in fairness ay game kaya naman kaagad kaming nagclick. We met our tour guide for the tour Kuya Chris na siya ring magiging tour guide namin kinabukasan para naman sa Underground River Tour. Pati na rin ang official driver namin na si Kuya Sherwin (side comment: ang gwapo lang naman ni Kuya Sherwin! Shet… Feeling namin ay iyon din ang may-ari ng Duchess Pension. Feeling lang naman ha? Pwede din namang mali kami. Hehe.. Basta, ke totoo man o hindi, sigurado kaming hindi siya basta-basta driver lang.)

At the wharf, you need to fill up some registration forms para malaman kung ilang tao kayo sa isang bangka. Pagkatapos nun ay gora na sa island hopping!

First stop was the Pandan Island. ang lakas ng loob kong mag-island hopping gayong hindi naman ako marunong lumangoy. Even floating. Pramis talaga! Pagtawanan niyo na ko, pero iyon ang katotohanan. Kaya naman nang malaman kong may snorkeling activity kami ay kinabahan naman ang ateh niyo ng bongga. Kasehodang may dalawang life jacket ako, takot ako sa tubig kapag wala ng nakakapang iba ang paa ko kundi tubig na! Kaya naman nakuntento na ko sa pagsnorkel sa mababaw. Haha.. I know right? Ang loser ko. But then, ang saya din naman. Kasi may mga nakita pa din akong maraming fish kahit sa mababaw. Eventually ay hindi na rin lumayo mga kaibigan ko dahil naaliw na kami sa isda na nasa malapit.

We had our lunch there and at exactly 12:30 ay umalis na kami para pumuntang Snake Island. Tinawag siyang snake island hindi dahil pinamumugaran iyon ng mga snakes kundi dahil sa pormang snake daw ang island. Hindi natin mapapatunayan iyon dahil wala naman kaming dalang chopper para tingnan siya sa taas. Kaya naniwala na lang kami. :P

So ayun nga, pagtapak na pagtapak pa lang namin ng island ay gumora na agad kami sa dagat. Nakakatukso naman kasi ang kulay blue at malinaw na tubig at putting buhangin. Parang sa Pandan lang din. Although for me, mas pino ang buhangin dun compare sa Snake Island. At eto na naman po ang abang lingcod niyo. Ang kapal ng mukha kong mauna noh? Eh takot nga ako sa malalim! Hay sus! Pero to the rescue si Manong boatman. Dala ang salbabida niya, tinulungan niya akong makapunta ng malalim. He also guided me and my friends kung saan magandang magsnorkel. At first I was hesitant. As in sobrang takot ko lang talaga. Lalo na kapag tinatry kong abutin ang buhangin. Pero naman ano, asa pa ko?! Haha.. Nakailang attempt yata si Manong na sabihin akong mag-umpisa na sa pagsilip sa ilalim bago ako sumunod. Kasi naman, first time kong gumamit ng snorkel gears. Sorry na mga ateh ha? Walang ganun sa bukid namin kaya matagal bago ko nasanay sa gear. At nung nasanay na ko, saka ko inumpisahan ang pagsilip. And to my amazement, sobrang natuwa ako sa nakita ko sa ibaba! Ang daming corals and fish! As in suppppeerrrr!!! Hindi lang siya school of fish, university na nga yata siya eh! Manong boatman was also kind to take us picture sa ilalim. Kaso walang magandang kuha. Haha… Pero nagbigay kami ng A for his effort. Hindi kaya biro ang magpigil ng hininga at sumisid! Sa sobrang pagkaaliw namin, hindi na namin namalayan ang oras. Lagpas one hour na pala kami dun sa dagat.

A little pictures here and and camera tricks there and off we went to Pambato Reef.

Ang sabi ni Manong Boatman, sa Pambato daw wala ka ng matutuntungang buhangin sa ilalim. Diretso na daw malalim na parte. At tunay nga! Hindi nanloloko lang si Manong Boatman! Hindi na siya Pambato Island mga teh! Nakalutang lang siya sa dagat.

At nagkataon pang maalon nang hapon na iyon so you could imagine how afraid I was walking along those raft. *shiver* And then when I saw how lalim the tubig was, sabi ko, “No. Hindi na keri ng powers ko yan mga friends.”


But then Manong boatman was encouraging me. Pati na si Kuya Jay (my friend) na sumubok na. Kasi kasama nga naman yun sa binayaran namin diba? At saying ang 100 pesos na bayad para sa gear kung di ko pagsasawaan. Kaya nagpadala ako (alam niyo naman ako, uto-uto. Madaling maniwala.) Sabi ko, saglit lang ako. Hindi ako humiwalay sa salbabida ni Manong the whole time we were in the water. As in sobra! At huwag ka! Ang “saglit” ay tumagal ng tumagal hanggang sa si Manong na nagsabing umahon na kami dahil aalis na kami. Haha.. Oh ha?! Saan kayo niyan? Haha.. Kasi naman, the moment I take a look under the water, parang bigla na lang na-wash out lahat ng fear ko sa sobrang ganda ng mga corals sa ibaba. I saw blue and yellow corals, some fishes at pati na buhay na mga clam. Manong boatman was kind enough to make sisid and make tukso-tukso with the clam para gumalaw-galaw (Anak ng…! Biglang umarte?). We were also “finding” for “Nemo” kaso waley eh. Walang naligaw na Nemo. Hehe…

with mabait Manong Boatman

We also passed by the Lu-Li island. Short for Lulubog-Lilitaw island. Lumulubog daw yun during high tide at lumilitaw naman kapag low tide.

So ayon, the trip was tiring pero masasabi mong sulit na sulit sa lahat ng na-experience namin. Biro pa nga namin ni Cassie, dapat next time diving na. Meh ganon?!?! Kuhpaaalll!!!

Next blog: Underground River Tour.. :)

Palawan (The City in a Forest) Day 1

So here comes the most awaited part of my first quarter of the year – our PALAWAN TRIP! Yiipppeeee!!! We’ve been planning this trip since the day we bought our plane ticket. Thanks to Cebu Pacific’s promo seat sale, we got it for more or less Php 1,400. Together with my brother, his girlfriend Mary, my close friends Cassie and Kuya Jay, we left the Cebu for four days and had fun at the acclaimed City in a Forest – Puerto Princesa, Palawan.


Our flight scheduled was supposedly Feb 25 – 28, but due to some I-don’t-know-circumstances, CebuPac changed our schedule to Feb 24 – 27 instead. It was more convenient on our part honestly since we only have to file 1 day vacation from the original 2-days leave. Our plane left at exactly 1000H and arrived at Puerto Princesa National Airport at around 1100H. Our shuttle van (courtesy of Duchess Pension) we’re already there waiting for us. The trip from airport to pension was quick and short but Manong driver was able to point us to some ideal restaurant to dine in.

So iyonchi na nga… Namputsa! Biglang nagtagalog? He-he..Sorry, kakatuwa na ang mga pangyayari dito kaya kailangan ng gamiting ang sariling wika. Okay, take two! So iyonchi na nga, nagcheck in lang kami sa pension at pagkatapos ay umalis na para kumain. Hindi kami kumuha ng City Tour package doon bilang nagkukuripot kami. Bakit ba? Para sa amin ay mahal na ang 600 per person gayong pwede naman kaming makapagkontrata sa mga tricycle ng 600 for the whole trip na? Oh divah? Hindi naman kasi iyon mahirap samin dahil lima lang naman kami. And luckily, ang tricycle made in Puerto Princesa ay good for five people only.

So off to “Binalot” kung saan namin napagdesisyonang kumain ng lunch. At eto ang nakakalokah mga teh, naligaw kami sa paghahanap dahil sa restaurant na iyon. Hindi rin daw alam ni Manong kung saan iyon matatagpuan. Basta ang sabi ko lang, “Kahilera lang iyon ng Ka Lui, Manong.” Pero nakarating na lang ulit kami sa Airport ay hindi pa namin siya nakita. Kalokah! So balik ulit kami sa dinaanan namin noh? Good thing at nakita namin ang palatandaan ng restaurant. Kaya naman pala! Hindi naman pala “Binalot” ang pangalan. “Bilao at Palayok” pala!

Kaya naman pala hindi alam ni Manong kung nasaan ang pesteng Binalot na yan! Sorry noh?! Isa akong makakalimutin ng sobra. Tapos sakin pa nagrely ang mga hinayupak sa pag-alala ng mga pwedeng kainan?! Haha… Moving forward, the place was awesome and superb! Sorry na, minsan lang makakita ng native restaurant kaya super namangha kaming lahat. At pati na rin ang food, hindi papatalo. We had their bestseller Inihaw sa Bilao. Obvious na nagustuhan namin dahil nakapag-order ulit kami ng dalawa pang extra rice. At hindi lang yan single serve, platter yan mga katoto! Kita mo naman ang kasibaan namin diba? Haha..

After our lunch, una naming pinuntahan ang crocodile’s farm. Sabi kasi ni Manong Sergio (na siya ring naghatid samin sa Bilao at Palayok”), yun daw ang pinakamalayo at magsasara iyon ng 4PM kaya kailangan naming habulin dahil mga bandang 1:30 na nang matapos kaming kumain. Malayo-layo nga ang byahe. Pero good thing at nakaabot kami sa 2:30 tour ng farm. The guide introduced us to their oldest crocodile (kalansay na) and tour us around the vicinity.

Ang daming crocs in fairness, mamili ka lang. Haha.. Seriously, sobrang dami nila mula maliit hanggang sa pinakamalaki that you can’t help but shiver. Nagliwaliw din kami sa Palawan Wildlife Rescue and Conservation Center nila ng sobra. In fairness, na-impress ako dun. They make it a point kasi na magmukhang second home na ng mga hayop ang lugar na masasabi mong nasa gubat ka talaga.

Next stop was Baker’s Hill. Dahil naka-tricycle kami at nasa tuktok pala iyon ng bundok, hindi nakayanan ni Manong Sergio ang bigat naming lima, so waley choice ang mga lalaki namin kundi ang maglakad at magtulak. Haha..

Pero keri lang, saglit lang naman un at aliw pa rin naman kaming lahat. :D Picture taking doon at picture taking dito. Ang ganda lang talaga ng lugar at ng mga bahay. Nakakairita dahil maiinggit ka.


Sunod naman naming pinuntahan ay ang Mitra’s Ranch. Saglit lang kami doon at nagpahangin lang. Kung trip mong magmuni-muni at magnilay-nilay sa iyong mga kasalanan, ang Mitra’s Ranch ang sagot sa iyong kahirapan (campaign ad?!?). Overlooking kasi ang lugar na ito, kita mo ang Honda Bay at ang lamig ng hangin! Sariwang-sariwa! Minsan ka lang makakalanghap ng ganun kaya sulitin mo na diba?

After a quick picture taking ay bumalik na kami ng city. We were hoping to catch up the Palawan Museum pero hindi na kami nakaabot ng 5PM. Sarado na nang makarating kami. Sayang! Excited pa naman akong makita ang mga artifacts ng first Filipino natin! Tsk, tsk… We then decided to visit the Plaza Cuartel instead. Wala namang ibang makikita doon instead you will learn something about Puerto Princesa’s history. Sa lugar pala na iyon nangyari ang Palawan Massacre way back 1944 where in 143 American soldiers where all burned out by Japanese soldiers. Sa monumentong pinatayo ni Hagedorn nakasulat ang pangalan ng 143 soldiers na namatay doon. Kakalungkot lang isipin.

At lastly, bago natapos ang aming City Tour, dumaan muna kami saglit ng Cathedral. May misa nang mga oras na iyon kaya hindi rin kami nagtagal at namasyal sa loob. We only had our quick prayers at saka na kami umalis pabalik ng Pension. Pero naisipan ni Manong Sergz na dumaan muna kami sa pinagmamalaking Baywalk ng Puerto. Nagpaunlak naman kami. In all fairness, para nga siyang Baywalk ng Manila. Mas less tao nga lang. Pero maganda at malinis. Sarap magmuni-muni dun.

Pagkatapos nun ay tumuloy na kaming pension house. Namahinga lang kami saglit dahil 8:15 PM pa naman ang reservation namin sa Ka Lui Restaurant. Sa mga nabasa kong blog ng iba, masarap daw ang pagkain doon. At dinadayo iyon ng mga turista kaya better na magpa-arrange ka ng reservation with the help of your hotel. Madalas ay fully booked doon. Iyon ang ginawa namin kaya naman at exactly 8:00 ay umalis ulit kami ng hotel. At hindi nga nagkamali ang mga bloggers, masarap nga ang pagkain nila doon. Lots and lots of seafoods! And what’s more was that ang cozy ng place, sosyal na native type pa din. At eto pa, bawal ang sapatos o tsinelas sa loob! Nakapaa ka lang na kakain sa kanila. Okay lang naman, hindi naman paa ang ginagamit sa pagsubo diba? *smile*

Next blog: Our Honday Bay Island Adventure! :D

PS: Saka ko na isusulat kung ilan lahat ang nagastos namin ha? After na ng Underground River adventure namin. :) Chiao for now!